D Psalme 137 bis 150

D Psalme 137 bis 150

137:1 An de Flüss Babylons, dert heimer ghöcklet.

Mir hei ghület, wo mir a Zion zruggdänkt hei.

 2 ad Papple i sinere Mitti

hänge mir üsi Harfe hänge.

 3 Denn dert hei die gforderet, wo üs gfange hei, es Lied vo üs.

Di hei üs verspottet, verlangte Ungerhautig:

"Singt für üs eis vo de Lieder Zions."

 4 Wie chöi mir ds Lied Jehovas singe

uf frömde Bode?

 5 Falls ig di vergesse o Jerusalem,

de söll mini rächti Hand vergesslich si.

 6 Mini Zunge söll a mim Gaume chläbe,

weni mi nid a di erinnere,

wenn i Jerusalem nid zu minere höchste Freud erhebe.

 7 dänk doch dra o Jehova,

was d Edomiter a däm Dag gseit hei, a däm Jerusalem gfalle isch:

"Reisst's nieder! Reisst's nieder bis auf den Grund!"

 8 O Tochter Babylon wo glii söttsch verwüschtet wärde,

Glücklich wird dä sii wo dir heizahlt,

was du üs ahta hesch.

 9 Glücklech wird dä sii wo dini Ching packt

u gäg d Felse schleuderet.